Iene Miene Mutte van M.J. Arlidge || Review

IMG_8503

Na het lezen van Stalker van Lars Kepler in januari, begin dit jaar, heb ik geen échte thriller meer gelezen. Wat ik erg jammer vind. Ik denk dat ik thrillers toch wel de aller”fijnste” boeken vind om te lezen en zou er eigenlijk veeeel meer willen lezen. Afgelopen week heb ik Iene Miene Mutte van M.J. Arlidge gelezen en het heeft me niet teleurgesteld! Wat een geweldig goed verhaal!

Samenvatting
Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden.

Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden…
(Bron: Goodreads)

M.J. Arlidge en Helen Grace
Iene Miene Mutte is het eerste boek in de serie over inspecteur Helen Grace en eveneens de debuutroman van M.J. Arlidge. Voordat hij begon met het schrijven van thrillers schreef hij voor verschillende Britse crimeseries van oa. BBC.

Spanning van begin tot eind
Ik kan er ontzettend slecht tegen, wanneer ik 100 pagina’s moet lezen, voordat er eindelijk wat gebeurd. Wanneer ik een thriller lees, wil ik actie. En wel meteen! Dit was gelukkig het geval bij Iene Miene Mutte. Het verhaal opent met de zinnen: “Sam slaapt. Nu zou ik hem kunnen doden.” BAM. Actie. Fijn. Ik zat er dan ook meteen helemaal in.

Aangezien ik de concentratieboog van een fruitvliegje heb, was ik ook heel erg blij met de extreem korte hoofdstukken. De meeste hoofdstukken van het verhaal bestonden uit niet meer dan drie pagina’s, waardoor het makkelijk doorlezen was. Waar ik de meeste boeken na een hoofdstuk van twintig pagina’s even wegleg, las ik van Iene Miene Mutte gemakkelijk drieëndertig hoofdstukken van in totaal 100 pagina’s. Dat leest lekker door!

En het waren niet enkel de korte hoofdstukken die mijn aandacht vast konden houden, maar bovenal het spannende verhaal zelf. Gebeurtenissen wisselen elkaar snel af, waardoor het verhaal allesbehalve langdradig was. Er zaten plottwists en raadsels in waarbij ik géén idee had wat de uitkomst zou zijn. De spanning zat er goed in; van de eerste zinnen tot en met de laatste letter. Ook leer je de hoofdpersonages goed kennen, wat ik héél belangrijk vind in een boekenserie. En wat was Helen Grace een verrassend hoofdpersonage! Kan echt niet wachten tot ik het tweede deel, Piep zei de muis, in mijn handen heb!

★★★★★/5

2 thoughts on “Iene Miene Mutte van M.J. Arlidge || Review

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s