Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse || Review

IMG_6527

Oeps, deze blogpost is een paar uurtjes te laat! Afgelopen maandag is het nieuwe blok begonnen en ik heb het daar al meteen erg druk mee. Ik kwam er vandaag een kwartier voor vertrek achter dat ik nog een blogpost moest schrijven en had college tot 17:00 (waardoor ik pas rond half zeven thuis ben) Maar goed, hier is ‘ie dan! Een post over een heel fijn, en ook heel grappig boek.

Dit boek was me, voordat ik het in mijn boekenkast had, al een aantal keer opgevallen op de boekenplank van anderen. Aangezien de kaft er simpel, maar toch ook creatief uitzag, trok het boek me meteen aan. Daarnaast ken ik de schrijfster van ‘Wie is de Mol’ van een aantal jaar terug. Normaal ben ik niet zo van de ‘boeken-zonder-verhaal’, maar dit exemplaar las makkelijk, was herkenbaar en ook nog eens grappig. Wat wil je nog meer?

IMG_6529

Het boek gaat, jawel, over taal. Voornamelijk over hoe de mensen tegenwoordig deze taal gebruiken. Cornelisse bespreekt heel wat voorbeelden van hoe de taal aangepast is door de mensen die ze gebruiken en dit doet ze op een manier dat je eigenlijk meteen weet dat het over jou gaat. Zo had ik toch wel een paar keer dat ik mezelf erop betrapte datgene te doen waar zij zich dan zo aan ergerde. Of wat voor anderen best raar of irritant kan zijn. En ik heb/had dat vaak niet eens door.

Zo besprak ze bijvoorbeeld de ‘ja hoor…/nee hoor…’. Ik heb dit zinnetje al mijn hele leven vrolijk gebruikt, zonder te weten wat het voor velen eigenlijk inhoudt: “Daarna vroeg Egbers heel slinks in een bijzin of Cruijff eigenlijk nog contact had met Van Persie. ‘Nee hoor!’ riep Cruijff. Dat was duidelijk een leugen. ‘Nee hoor!’ betekent ‘Ja, maar stiekem.’ Anders had hij wel gezegd: ‘Nee, niet meer.'” Pas sinds ik geregeld bij de familie van mijn vriend langskom, ben ik erachter gekomen dat ‘Nee hoor’ voor velen ‘Ja, maar eigenlijk niet.’ betekent. Dit heb ik zelf nooit zo gezien. “Vind je het eten lekker” “Ja hoor!” “Wil je een spelletje doen?” “Ja hoor” “Vind je het niet vervelend dat ik met mijn stinksokken vlak bij je gezicht zit” “Nee hoor”.

Zelf denk ik dat ik het altijd heb gezegd omdat ik van nature niet zeer enthousiast over kan komen. Vaak ben ik dan ook niet enthousiast. Vaak vind ik dingen dikke vette prima, ik doe lekker mijn eigen ding. Ook kan het komen doordat ik altijd geleerd heb beleefd te zijn. Je zegt niet tegen iemand, die lang in de keuken heeft staan ploeteren op pasta carbonara, dat je eigenlijk niet van pasta carbonara houdt. (ik hou trouwens wel van pasta carbonara. Hoppa, schuif ‘t er maar in)

IMG_6526

Natuurlijk zijn er nog heel veel andere manieren waarop mensen de taal (mis)bruiken en die Cornelisse op een heel directe manier naar voren laat komen. (Ik ben dus zeg maar een  un-zeggende, puristische zeg maar-zegger?). Maar ja, die kan ik hier natuurlijk niet allemaal gaan bespreken. Daar moet je het boek zelf maar voor lezen, duh.

3 thoughts on “Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse || Review

  1. Ik moet deze ook echt nog gaan lezen, hij staat al een tijdje in mijn kast. Ik heb net Pauliens nieuwste boek uit ‘De verwarde Cavia’, en die was echt leuk. Ze heeft een toffe schrijfstijl! Ik ben benieuwd naar deze 🙂

    Like

    1. Ik vond ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ geweldig om te lezen! Na het lezen van de samenvatting van ‘De verwarde cavia’ heb ik ook erg zin om die te gaan lezen. Mijn TBR stapel zal nooit kleiner worden, vrees ik.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s